Legenda o Atili

Atila Hunski (406-453), poznat pod imenom Bič božji, je bio kralj Huna od 434. godine pa do svoje smrti. On je bio vođa Hunskog carstva koje se prostiralo od Nemačke do reke Ural i od Dunava do Baltičkog mora. Tokom svoje vladavine Atila je bio najveći neprijatelj Istočnog i Zapadnog rimskog carstva. Zbog svojih pustošenja i surovosti prozvan je flagelum Dei (bič Božiji). To ime se prvi put spominje kod anonimnog pisca iz IX veka. Ušao je u priče i legende mnogih drevnih naroda.

Atila je umro na dan svog venčanja. Iako je već imao velik broj žena, uzeo je novu ženu po imenu Ildiko. Dan venčanja protekao je u žestokom opijanju i slavlju. Naredno jutro nađen je mrtav u svojim odajama. Navodno je umro od prekomerne doze alkohola i jakog krvarenja iz nosa mada postoje i pretpostavke da je smrt bila nasilna. Telo mu je spaljeno po starom hunskom običaju, a zatim, prema legendi, stavljeno u u tri kovčega: zlatni, srebrni i gvozdeni i zajedno s velikom količinom opljačkanog blaga spušteno u reku Tisu, na mestu njenog ušća u Dunav. Nakon Atiline smrti Hunsko carstvo se vrlo brzo raspalo.